• Linda
  • Marianne
  • Wim
  • Liselle en Charonna

Linda

Linda de Redelijkheid werd op 19 augustus 1954 geboren in Rotterdam.

Bijzonder is dat Linda en ik (Wim) begin jaren zestig allebei in Apeldoorn, op amper 200 meter bij elkaar vandaan kwamen te wonen. Ik heb er zelfs nog een hele levendige herinnering dat ik, als kleuter zittend in het kinderzitje op de fiets van mijn moeder, Linda heb zien spelen bij haar voor het huis.

In 1966 verhuisde ze naar de Achterhoek, om later, begin jaren '80, naar Apeldoorn terug te keren om te werken als lerares op een huishoudschool, destijds de Sprengenborgh.

Voordat ze na haar opleiding (NXX, Handenarbeid en Gezondheids- kunde), ging werken woonde ze anderhalf jaar in Israël. Eerst in een kibboets, later in een flatje in Tel Aviv, samen met haar toenmalige vriend.

Haar grootste hobby was dansen.

Ze had graag balletdanseres willen worden, maar een minimale afwijking in haar rug verhinderde haar toelating tot de opleiding. Wat haar wellicht nog beter zou hebben bevallen is de opleiding die er toen niet was: de Show Musical Academie in Amsterdam.

Maar balletdanseres of niet... samen met mij heeft ze zo ongeveer elke dansstijl uitgeprobeerd, waaronder Stijldans, Rock 'n Roll, Streetdance, Lambada, HipHop, Breakdance, Riverdance, Afrikaanse dans, Salsa, Merengue en tenslotte de Argentijnse Tango. Van alle dansstijlen bleek dat een van de moeilijkste, omdat de figuren niet vastliggen, en je als partner precies moet weten hoe de ander staat. Het is een improvisatiedans en de partners nemen regelmatig de leiding van elkaar over. In feite weerspiegelt deze dans van het leven meer dan andere dansstijlen de eenheid en verbondenheid van partners. U luistert trouwens naar een fragment van 'La Pavadita'. Raakten Linda en ik op elke andere dansstijl al gauw aan het eind van het gebruikelijke cursusprogramma, op de Argentijnse Tange raakten we nooit uitgekeken. Overigens hebben we elkaar leren kennen tijdens volksdanslessen.

Linda en Wim

Linda werd door de leerlingen van haar school op handen gedragen, getuige het feit dat ze haar op een bepaald moment uitriepen tot leerkracht van het jaar, op een school waar toen meer dan 100 leerkrachten werkten.

Een grote liefde van haar was gewijd aan onze poezen. We hadden er twee: Liselle Soraya des Quatres Montagnes, een heilige Birmaan die natuurlijk ook graag op een bij haar naam passende manier behandeld wilde worden, en Charonna Nefertete... van Dijk, maar beslist niet minder bijzonder. We hebben daarom een speciala pagina aan deze schatten gewijd.

Creatief was ze als geen ander en dat uitte zich o.a. in schitterende decors voor de aula van de school waar ze samen met Marijke, een bevriende collega, en mij wekenlang aan werkte.

Hier vlak onder zie je enkele voorbeelden van decors, en daaronder enkele projecten van haar leerlingen, zoals een Re-make oude de meesters Picasso, Chagall en Van Gogh.

Decor 6-hoekdozen

Decor Bali

Decor Potloden

Luchtkastelen

Chagall

Van Gogh

Marianne

Marianne Agterdenbos werd op 8 oktober 1951 geboren.

Ze heeft de opleiding gevolgd aan de CALO in Arnhem en zou dus lerares worden in Lichamelijke Opvoeding, ofwel sportleerkracht. Maar het leven heeft soms iets anders in petto dan je verwacht en dat overkwam ook haar. Na korte tijd lerares te zijn geweest kreeg ze op een avond, nadat ze op huisbezoek bij een van haar leerlingen was geweest, een ongeluk met haar bromfiets. Ze moest remmen voor een kruising en op dat moment knapten haar beide remkabels en knalde ze tegen een auto aan. Ze kwam, 'bij toeval' op straat voor de deur van een huisarts terecht. Een autobus moest uit alle macht remmen en kwam tot op nog geen 3 meter voor haar tot stilstand.
Gelukkig was het ongeluk niet heel ernstig (ze had niet eens iets gebroken), maar wel waren haar beide kruisbanden van de rechterknie gescheurd. In die tijd, jaren zeventig, waren de vooruitzichten op een succesvolle hersteloperatie erg klein en de banden genazen niet optimaal. Het resultaat was dat ze, zonder alle gymnastiekoefeningen simpel te kunnen demonstreren, niet echt goed meer kon lesgeven. Einde carrière.

Of toch niet?

Ze trouwde en kreeg drie kinderen, Femke, Peter en Lianne, en had daar in eerste instantie, zoals te verwachten, haar handen aan vol. Daarna ging ze werken bij Centraal Beheer, en als je even Apeldoorn belde zou je haar aan de lijn hebben kunnen krijgen.
In de jaren negentig maakte ze een moeilijke tijd in haar leven door, hetgeen zich lichamelijk o.a. uitte in het feit dat ze een ernstige vorm van Candida ontwikkelde waar regulier geen kruid tegen gewassen bleek. Ze probeerde van alles om uit deze moeilijke situatie te komen, werd o.a. Reiki-master, en volgde een opleiding tot geo-bioloog, in de volksmond soms wel eens wichelroedeloper genoemd, maar dan veel meer omvattend, waarbij Aarde-heling een grote rol speelt. Ook begon ze onder de douche te zingen. Geen songs, maar klanken en zinnen die zomaar uit haar op leken te wellen. Ze liet het gebeuren en het leek soms wel alsof ze als een Siberische of Indiaanse sjamane geesten aan het uitdrijven was. En wie weet, misschien deed ze dat ook wel bij haarzelf.
Ook begon ze zich allengs te interesseren voor regeneratieve voeding, suikervrije diëten en aanverwante therapieën. In het jaar 2000, het begin van een nieuw tijdperk, besloot ze een behandel-apparaat aan te schaffen, een vorm van electro-acupunctuur. Het apparaat had een intrigerende naam 'Health Angel'. Daarmee leren werken was niet eenvoudig en tijdens de opleiding besteedden zij en Nico, een bevriende collega van haar erg veel tijd om de techniek van het meten onder de knie te krijgen.

Op een bepaalde dag in 2001 werd ze gebeld door een ervaren therapeut die hetzelfde apparaat als zij had aangeschaft en die ze ontmoet had tijdens een van de opleidingsdagen, Hans Hoogeveen uit Putten. Hij was kort daarvoor gebeld door Wim, wiens vrouw Linda erg ziek was, vertelde hij. Hij had zelf geen tijd om haar thuis te behandelen, en vroeg of zij haar wilde behandelen. Het gekke was dat deze vrouw slechts op een paar honderd meter bij haar vandaan woonde.

Dat was schrikken. Nog maar net in staat om met het apparaat te werken, weliswaar met een gedegen fysieke kennis vanuit haar opleiding tot lerares lichamelijke opvoeding, was het nogal een gewaagde stap om een vrouw met een ernstige vorm van kanker te gaan behandelen. Waar begin ik aan? Welke verantwoordelijkheden neem ik op me? Ben ik niet in strijd met de wet? Ik ben nog maar net begonnen! Hoe moet ik...

Maar Wim en Linda hadden voor een bepaalde weg gekozen en Hans vertelde dat hij haar hierbij zou helpen, adviezen zou geven en zonodig aanvullende medicatie verstrekken. Met die backup in het achterhoofd besloot ze Wim en Linda terwille te zijn.

Wat lang niet alle therapeuten gegeven was, was dat zij door haar liefdevolle, niet-veroordelende houding, Linda's vertrouwen kreeg. Door alles dat Linda en Wim hebben meegemaakt tijdens haar ziekte leerden ze de onvoorwaardelijke liefde voor mensen allerbelangrijkste bron van heling is. Marianne had en heeft dat ruimschoots zich.
Ze werkt nu als zelfstandig therapeute een groot deel van de tijd in een Centrum voor Complementaire Geneeswijzen in Apeldoorn. Ze werkt daarin met Biofotonen-therapie en NAET, een allergie-eliminatie techniek, voortgekomen uit de acupunctuur.
Marianne en Wim wonen nu overigens (met instemming van Linda) al meerdere jaren samen.

Het logo voor haar praktijk Marisun is gemaakt door Wim (zonder destijds haar achtergrond te kennen) en beeldt de naam 'Marisun' uit in bijzondere symbolen. De regenboog in de energiespiraal staat voor de lichtfrequenties waarmee in de Biofotonen Therapie gewerkt wordt. Het erin verwerkte sterrenbeeld is 'Adelaar'. De veren van de Adelaar bevatten voor de medicijnman van de Indianen de kracht van de Heilige Vader of Grote Geest, de verbinding met het Goddelijke.

En zo voelt ze zich... als een oude sjamane in een nieuwe tijd, met moderne aparatuur, maar met hetzelfde doel als de medicijnman... het lijden te verlichten, mensen helpen de weg naar genezing te vinden. Niet alleen door te kijken naar de kwaal, maar naar het geheel... lichaam, geest en ziel. Waar komt de kwaal vandaan? Wat ligt eraan ten grondslag?

Het merkwaardige sjamanistische zingen waarmee ze al in de jaren negentig begon, is inmiddels aan het uitgroeien tot meer dan een vorm van zelfheling. Als ze cliënten op bezoek krijgt die ervoor openstaan, en ze voelt zich 'ertoe geroepen', dan zingt ze soms voor hen op die bijzondere, spontane manier. Het lijkt wel alsof haar stem wordt overgenomen door een oude sjamaan. In 2009, tijdens een workshop-weekend van Jonette Crowley (schrijfster van het boek 'De Adelaar en de Condor') werd haar tijdens een bijzondere meditatie ineens duidelijk waar haar zingen vandaan komt. Ze kwam in contact met een groep oeroude wezens, uit alle culturen en tijden van de planeet Aarde, die zichzelf de Soul-Singers noemen. En ze vertelden dat Marianne een van hen is...
Dat kwam binnen. Ze was daarna heel emotioneel, eindelijk te weten... zichzelf te hebben gevonden. Het gevoel dat ze na dat weekend had gaf haar het stuk zelfvertrouwen, die eigenwaarde die ze al haar hele leven gezocht had.

Het bijzondere is, is dat ze het resultaat van haar zingen direct erna kan aflezen als ze verder gaat met de metingen via het biofotonen-apparaat of de NAET-methode. Belangrijker echter is dat ze steeds vaker opmerkingen van mensen te horen krijgt in de trant van: "Je behandeling werken echt, want ik voel me steeds beter worden. Maar wat je met je zingen gedaan hebt heeft me wel zo goed geholpen, dat is niet te beschrijven. Ik ben mezelf weer!"

Wim

Wim

Wim, de schrijver van het boek 'Kiezen voor Vrije Keuze', werd op 3 juni 1960 geboren in Soestdijk... in het dorpje :-)

Maar laat ik vanhier gewoon vanuit mezelf vertellen...

Ik heb denk ik van huis uit een prima jeugd gehad: liefhebbende ouders, een zus die me het leven nou eens niet zuur maakte, geen al te grote zorgen, geen echte trauma's als gevolg van weet-ik-wat-al-niet waar je tegenwoordig over leest en hoort, ofwel... zo zou je het iedereen toewensen.

Sterrenkijken en daarover filosoferen zit bij ons in de familie, want m'n grootvader zat als jonge matroos nachtenlang in het kraaiennest van oude stoomzeilboot op weg naar verre bestemmingen. Van hem, en van mijn vader kreeg ik vermoedelijk de voorliefde voor de kosmos mee en in mijn kinderkamer kwam een sterrenhemel op de muur.

Sailor
Grootvader Jacobus Roskam

Ik kreeg m'n ouders zelfs zover dat ze me meenamen naar de sterrenwacht in Hoeven (Zeeland) en daar stelde ik een van de plaatselijke deskundigen vragen op de manier zoals alleen een kind dat kan: met een ernstig gezicht praten op een toon alsof je niets minder weet dan zij. Tenslotte had ik allerlei semi-wetenschappelijke boeken in huis over de planeten, de geschiedenis van de sterrenkunde, over zwaartekracht, dus...

Toen ik kon schrijven was m'n allereerste publieke tekst een korte alinea over de stervende vissen in de Rijn, want daar ging mijn hart naar uit. Ik voel me altijd al erg begaan met de natuur en het was dan ook niet verwonderlijk dat ik daarover ging schrijven. Ik denk dat ik daarmee serieus begon toen ik een jaar of 13 was. Ik beschreef en tekende wezens die de natuur beschermen: zeemeerminnen en nimfen die de beekjes, de bergen, de wolken, de zeeën, de bomen en bossen, en zelfs vulkanen bewonen.

Ik denk dat als ik in deze tijd geboren zou zijn, men mij tot een nieuwetijdskind bestempeld zou hebben, maar dat woord bestond toen nog niet. Om je een indruk te geven... laat ik je hieronder een stukje uit een van mijn allereerste 'boeken' (ik vond dertien met 2 vingers getypte pagina's een boek :-) lezen, getiteld 'Nimfen', geschreven in 1975 of zo.

(...)
Die avond kleurde de zon de hemel roder en roder naarmate zij verder naar de horizon zonk. Tenslotte ging zij schuil achter een dikke oranjerode nevel. Alleen de top van de Yucutah ving nog de rode zonnestralen op en de rookwolken die uit de krater omhoog stegen leken op enorme, bloedrode vlammen. De laatste uitbarsting had lang, heel lang geleden plaatsgevonden, maar sommige nimfen konden zich de verwoestingen in het woud rond de vulkaan nog heel goed voorstellen. Zij hoopten dat het dit keer niet zo erg zou zijn.

Tegen de voet van de vulkaan sloegen de golven kapot met zware, donkere, doffe dreunen, die in de hele omtrek te horen waren. De slagen volgden elkaar op met een trage regelmaat, maar heel geleidelijk werd het tempo hoger en hoger.

Plotseling trilde de grond en bijna direkt rolde een zware donderslag over de heuvels. Uit de vulkaankrater was een enorme vuurzuil omhooggeschoten. Sorea, Casithis en de twee nimfen keken ernaar vol verwondering en angst. Ze zagen hoe de vuurkolom langzaam ineenstorte en de top van de vulkaan in een zee van vuur doopte. De uitbarsting was begonnen.

De rode kleuren aan de hemel waren bijna verdwenen achter een snel opkomende zwarte rook. De golven, die eerst met zware slagen tegen de vulkaanwand hadden gebeukt, waren hoger en wilder geworden en de regelmaat was eruit verdwenen.

"De storm komt", zei Sorea somber. "De vulkaan zendt zijn hete stromen door de bossen en de mensen zijn uitgevaren."

De anderen zagen het ook. Een groep van acht vissersbootjes had zee gekozen en zette koers richting de kliffen van de vulkaan. Vanaf de heuvelrug waarop zij stonden hadden zij een prachtig uitzicht. Casithis verwonderde zich over zo'n uitzonderlijk gewaagde onderneming. Iedereen kon zien dat er een storm op komst was waartegen geen boot opgewassen was. En dan nog de vulkaanuitbarsting; de voet van de vulkaan was al bijna overdekt met de vloeibare steen. Wat had het voor zin, om nu, uitgerekend op deze avond, nimfen te gaan vangen die zich bewust waren van het gevaar dat de vissers vormden?(...)

Dit nu zelf teruglezende vraag ik me af wat ik destijds wist over Atlantis. Er waren toen maar weinig boeken op dat gebied.

Space
Space, Where We have gone Before.

M'n wens was om vulkanoloog of sterrenkundige te worden, maar om de een of andere reden was m'n wiskundige aanleg onder de maat. Ik ging daarom naar de Pabo, de school voor onderwijzers, maar voelde me voor de klas niet echt thuis. Met het vertellen van verhalen dwong ik echter wel respect af bij m'n mentor, die zich verbaasde hoe ik een klas met onrustige kinderen bijna een uur achtereen ademloos stil kon houden, totdat ze op apengapen in de banken hingen en helemaal uit hun dak gingen in de uren daarna. Fijn, zo'n student van de Pabo :-)
Ik voltooide de opleiding, maar deed er en-passant een tweede opleiding naast: een MO-opleiding die inmiddels niet meer bestaat: schoonschrijven, ofwel kalligrafie.

Ik leerde Linda kennen kort na de opleiding. Zij was lerares en voelde zich voor de klas juist bijzonder op haar gemak. Ik kon m'n draai voor de klas maar niet vinden en verdiepte me in het programmeren van de allereerste thuiscomputers en ging daar zelfs les in geven op Linda's school. Dat beviel al beter, maar m'n werkelijke passie lag toch ergens anders: in het schilderen.

Ik wilde graag van die mooie lichtdoorzeefde buitenaardse landschappen schilderen, zoals je op de covers van science fiction romans vaak tegenkomt. Maar hoe maakten die kunstenaars nou toch die spectaculaire kleurovergangen zonder penseelstreken achter te laten?

Zwemdiploma
Wenskaart... Zwemdiploma

Linda wist het antwoord: airbrush-techniek.

Isis
Geboortekaart... Isis

En dus kocht ik een airbrush, een soort vulpen waarmee je de verf spuit in plaats met een penseel op te brengen. Binnen een paar jaar had ik die techniek zo goed onder de knie dat ik ermee naar een uitgeverijen van wenskaarten stapte. De meeste zagen mijn onderwerpen niet zo zitten, maar uiteindelijk vond ik een kleine uitgever die het wel met mij wilde proberen en vanaf dat moment had ik een kleine bron van inkomsten.
Geheel tegen hun gebruikelijke onderwerpkeuze in kreeg ik het zelfs gedaan dat er een serie new-age-achtige wenskaarten verscheen met dolfijnen, kosmische boodschappen en zelfs Egypte als thema.

Toch was ik niet echt succesvol en vaak had ik het gevoel iets te hebben geschilderd dat er weliswaar leuk uitzag, maar niet helemaal in harmonie was met dat wat ik voor ogen had. Er ontbrak iets, een extra dimensie misschien?. Ik merkte dat doordat ik weliswaar complimenten kreeg voor het mooie werk, maar daar bleef het bij. Kennelijk zat men niet werkelijk te wachten op wat ik maakte.

Into the West
Into the West

Linda's ziekte en overlijden hebben mij echter dusdanig veranderd, getransformeerd zou je kunnen zeggen, dat daarin iets veranderd is. Ik maak nu sieraden zoals de Akaija en als er tijd is ook schilderijen en objecten die wel degelijk gewild zijn.

Bovendien is er nog iets anders mee aan de hand. Het lijkt wel alsof ze veel meer Kracht bevatten. Misschien heeft dat te maken met mijn groei, of wellicht met Linda's inspiratie? De intense ervaringen tijdens haar ziekte hebben me in mijn gevoel geraakt, m'n gevoel geopend zogezegd. Of zou het aan mijn beschermengel / gids Amhirez liggen? Tenslotte waren wij in Egypte al bevriend met elkaar. We maakten daar schilderingen op muren van bijzondere vertrekken.

Op een bepaald moment na Linda's overlijden zijn Marianne en ik gaan samenwonen en we leven nu van haar therapeut-zijn en van het kalligraferen van certificaten voor TNO, voor de Kema en van het maken en verkopen van sieraden. We zien het als ons doel om mensen, en zelfs de planeet Aarde als geheel, te helpen door iets in de wereld te brengen dat de energie in balans brengt en bescherming geeft tegen verzwakkende invloeden.

De Akaija is daar op dit moment het belangrijkste voorbeeld van. Maar er zitten nog heel veel nieuwe ontwerpen en voorstellingen in m'n hoofd te dringen om eruit te komen.

En wat te denken van dit boek, waar deze website aan gewijd is...

Liselle (Pusj Maika)

Liselle is zogeheten Heilige Birmaan, een kattenras dat in Birma tempels moest bewaken. Ik twijfel er niet aan dat ze dat heel goed kunnen, want ik heb haar enkele keren zien vechten en zou ik werkelijk niet die inbreker van een tempel willen zijn.

Het zijn onwaarschijnlijk lieve poezen, maar gedragen zich wel waardig... zeg maar koninklijk. Ofwel, mogen katten eigenwijs genoemd worden... Birmanen leggen die lat nog een stukje hoger en als het niet naar hun zin is kunnen ze je dat dagenlang kwalijk nemen.

Maar ik mag dat wel, poezen met karakter.





Charonna (Kleine Pusj)

Charonna kwam een jaar later dan Liselle in ons leven. Ze komt uit 's-Gravendeel en we hebben haar in feite veel te jong in huis moeten halen, met als gevolg dat ze bijna overleed omdat haar darmen niet goed functioneerden.

Maar ze haalde het en groeide uit tot een mooie gitzwarte poes met, op latere leeftijd, witte snorharen.

Ze is nooit gek op witte jassen geweest. We vroegen ons daarom af of ze misschien niet een vivisectie-poesje is geweest in een vorig leven.

Hoe het ook zij... in dit leven hebben we alles voor haar gedaan wat we konden.